يا قالع الباب الّذى عن هزّها « 1 » * عجزت أكف أربعون وأربع اى كننده در خيبر كه از حركت آن چهل وچهار دست فرو مىماندند لولا حدوثك قلت إنّك جاعل * الأرواح في الأشباح والمتنزّع اگر نمىبود اين كه تو حادث شده مىگفتم كه قرار دهنده روانها در كالبدها وبيرون آرنده جانها از تنها توئى يعنى آفريننده وميراننده تو هستى . لولا مماتك قلت إنّك باسط * الارزاق تقدر في العطاء وتوسع اگر مرگ تو نمىبود مىگفتم كه روزى دهنده مردم توئى كه بعضي را وسعت داده وبعضي را تنگ گرفته در عطا ما العالم العلوىّ إلا تربة * فيها لجثّتك الشريفة مضجع عالم بالا همچو خاكى است كه براي مدفن تو وخوابگاه تن پاك تو بودن ساخته شده است . ما الدّهر الّا عبدك القنّ الذي * بنفوذ أمرك في البريّه مولع روزگار نيست مگر غلام خالص تو كه بانجام فرمان تو حريص وآماده است أنا في مديحك ألكن لا أهتدى * وأنا الخطيب الهبزرىّ المصقع با آنكه من سخنورى توانا وخطيبى ماهرم در ثناى تو فرو مانده‌ام كه چگويم . أأقول فيك سميدع كلّا ولا * حاشا لمثلك ان يقال سميدع نمىدانم آيا در باره تو مىتوان گفت كه : سيّد بزرگوار صاحب فضيلتى است ؟ ! چون نگاه ميكنم مىبينم كه شأن همچو توئى از همچو مدحي بسيار بالاترست .

--> ( 1 ) صاحب مدارك ( ره ) ضمن شرح قصيدة در شرح اين بيت گفته : « انث الباب مع كونه مذكرا ولا ضرورة له يحتمل دفعه على تأنيثه فاستعمله أو انّه غفل عن ذلك والباب يريد به حصن اليهود في خيبر » طريحى ( ره ) در مجمع البحرين در مادة « ب وب » گفته : « والمعروف من أهل اللغة انّ بابا مذكر وكذا ناب ولذا عيب على ابن أبي الحديد قوله : يا قالع الباب الذي عن هزّها * عجزت أكف أربعون وأربع » .